افسوس که جوانی المثنی ندارد

بوسه ی باد,سیاوش

بوسه ی باد

بوسه ی باد خزونی با هزار نا مهربونی زیر گوش برگ تنها میگه: طعمه ی خزونی برگ سبز وتر و تازه رنگ سبزشو می بازه غرق بوسه های  باد ووحشت روزای تازه می کَنه دل از درخت ومی شه آواره ی کوچه کوچه ای که یادگار روزای رفته وپوچه می شینه گوشه کوچه چشم به آسمون می دوزه می کنه یاد گذشته دلش از غصه می سوزه یاد باد یاد گذشته شاد باد این دل زرد وتهی در حسرت دیدار باد یاد روزایی که کوچه زیر سایه تنم بود مهربون درخت عاشق مست عطر نفسم بود سهم من از بوسه ی باد چی بگم ای داد وبیداد همه زردی وتباهی مردن ورفتن از یاد

سیاوش

چون شعرای سیاوش رو دوس دارم برای دل خودم می نویسم ومخاطب خاصی نداره اینم برای فضولایی مثل ... جونم گفتم که حس فضولیشون گل می کنه ونمی تونن مهارش کنن *** روی سکوی کنار پنجره همه شب جای منه چند ورق کاغذ ویک دونه قلم همیشه یار منه کاغذای خط خطی از کنار در باز پنجره می پرن توی کوچه سرحال از اینکه آزاد شدن نمی دونن که اسیر دل سنگ باد شدن دیگه بیداری شب عادتمه همدم سکوت وتنهایی من تیک تیک ساعتمه تیک، تیک ِساعتمه...